Poniższy rysunek przedstawia jeden cykl Słońce/Węzeł, tu dla węzła południowego, gdzie numerami zaznaczono poszczególne fazy. 5 – to FS węzła południowego, w której do koniunkcji Słońca z węzłem dochodzi 16.11.1947. Po prawej stronie zaznaczono wartości przedziału kąta o który przemieszcza się węzeł w poszczególnych fazach.

W fazie 5 węzeł przemieszcza się tylko o 1.5º a więc jego oddziaływanie poprzez aspekty do elementów horoskopu natalnego będzie najsilniejsze. Analizując tranzyt węzła należy cały czas mieć świadomość, że mówimy o parze węzłów, które są w opozycji, a co za tym idzie, oba węzły tworzą aspekty wzajemnie uzupełniające się – jeśli węzeł północny utworzy sekstyl, to południowy trygon do danej planety. Ponieważ węzły są pochodną układu Słońce/Ziemia/Księżyc to głównie aspekty do Słońca i Księżyca powinny być brane pod uwagę. W następnej kolejności powinniśmy uwzględniać aspekty do Jowisz i Saturna jako władców (planet o charakterystyce zbliżonej do danego węzła) poszczególnych węzłów. Pełen obrót węzłów na tle zodiaku zachodzi w cyklu który trwa około 19 lat. W poniższej tabeli przedstawiono daty koniunkcji i opozycji Słońce/WKW (Węzeł Księżycowy Wstępujący – Północny) dla jednego z takich cykli. W otoczeniu tych dat, w przedziale czasu około +/-45 dni mamy fazę statyki węzła – węzeł „nieruchomieje” w oczekiwaniu na misterium Słońca: koniunkcję lub opozycję.

Daty koniunkcji i opozycji Słońca z węzłem północnym Księżyca                                              w przedziale czasu: 16.05.1966 – 09.05.1985

To tabelaryczne zestawienie można przedstawić w sposób graficzny na tle koła zodiaku, a jeśli jest to kosmogram zaznaczyć aspekty poszczególnych faz statyki do wybranych elementów kosmogramu. Podkreślę jeszcze raz: orb fazy statyki to +/-0.75º tak więc jest to bardzo ścisły aspekt i nie należy rozszerzać go do orb tradycyjnie przyjmowanych dla aspektów (np. koniunkcja 10º). Tak „wąski” zakres kąta orb w przypadku węzłów ma swoje uzasadnienie w specyfice węzłów Księżyca. Poniżej przykład kosmogramu, na którym naniesiono drugi cykl obrotu węzła północnego, co odnosi się do okresu pomiędzy 18 a 36 rokiem życia osoby z którą ten kosmogram jest związany. Wybrałem drugi cykl węzłów ponieważ odbywa się on w okresie życia każdego człowieka, który można uznać za najbardziej rozwojowy. Jego początki związane są z wejściem w świat dorosłych – matura. Kolejnych kilka lat to, czas poświęcony jeszcze nauce – studia wyższe, których zakończenie czyni z nas jednostkę, która przez pracę wchodzi w życie społeczne. Gdy domyka się pierwszy cykl Saturna, a jest to jednocześnie połowa drugiego cyklu węzła Księżyca, zaczynam często nowy etap w życiu. Dla jednych, będzie to przekierowanie uwagi na rodzinę – małżeństwo, dla drugich kariera zawodowa. Gdy domyka się drugi cykl węzła Księżyca mamy pewną stabilizację w życiu, którą łatwo zburzyć wyznaczając sobie nowe cele – tranzytowy węzeł znajduje się na swojej pozycji natalnej. Przykład:

Cykl rozpoczyna się w dniu koniunkcji węzła północnego i Słońca i kończy na tego typu koniunkcji po około 19 latach. Cyfry na zewnątrz kosmogramu odpowiadają kolejnym wierszom w zamieszczonej wcześniej tabeli. Mówiąc o węźle północnym jako tym elemencie w kosmogramie natalnym, który ukazuje nam drogę wżyciu, możemy przypuszczać, że podczas tranzytów, tam gdzie wchodzi w relacje (poprzez aspekty) z elementami kosmogramu, będzie nam wskazywał bieżące cele. Mamy zatem:

• 1 – 16.05.1966, początek drugiego cyklu – tranzytowy węzeł w pobliżu swojej pozycji natalnej. Pierwsza miłość z wiatrem gna, z niepokoju drży, właśnie z wiatrem odeszła w siną dal. Podczas opozycji Słońca do węzła północnego Księżyca (w fazie statyki – 27.11.1965), czyli koniunkcji Słońca z węzłem południowym wydawało się, że rodzące się uczucie pomiędzy dwojgiem młodych ludzi będzie trwało wieczność. Za duże w tym było chyba jednak młodzieńczej nadziei i emocji – na co może wskazywać to, iż ta koniunkcja była w opozycji do Księżyca natalnego. Był to pierwszy poważniejszy znak od przeznaczenia, które jakby chciało dać sygnał, że nasze chwilowe widzenie świata nie jest tak naprawdę naszym właściwym przeznaczeniem.
• 4 – 21.03.1969, punkt charakterystyczny, bowiem do koniunkcji Słońca i węzła północnego dochodzi na granicy zodiaku – znaków Ryb i Barana. Pogodzenie ognia i wody jest trudne, trzeba w życiu przewartościować siebie w konfrontacji z doświadczeniami, które przyniosło życie, a których jakość wynikała pośrednio z naszej postawy wobec świata i siebie. W fazie statyki węzła południowego (koniunkcja Słońca z węzłem południowym – 14.09.1969, 21º13′ znaku Ryb) ma miejsce kwadratura osi tranzytowych węzłów do osi Asc-|Dsc, która wydaje się wskazywać na czas w którym relacje JA – TY nabierają istotnego znaczenia. Druga miłość życie zna i z tej pierwszej drwi …, to znaczy, że jest już dużo bardziej dojrzała i odpowiedzialna. Jest wyzwaniem zarówno dla JA jak i TY. Jednocześnie osie węzłów natalna i tranzytowa wyznaczają mistyczny prostokąt wskazując niejako na duchową więź, którą splata Ja i TY przeznaczenie.
• 6 – 12.02.1971, koniunkcja Słońce/węzeł północny ma miejsce w opozycji do Saturna natalnego (węzeł południowy jest więc w koniunkcji z Saturnem – swoim odpowiednikiem). Jednocześnie jest to kwadratura osi węzłów natalnej i tranzytowej. Czas próby dla związku, którego przyszłość wydaje się być już zdeterminowana, ale teraźniejszość zaczyna cechować swego rodzaju stagnacja.
• 7 – 26.01.1972, koniunkcja ma miejsce w pobliżu Lilith natalnej. Jest to jednocześnie sekstyl do Słońca natalnego i trygon do Księżyca natalnego. Jeśli wziąć pod uwagę to, że Księżyc partnerki jest w koniunkcji ze Słońcem partnera to, mamy mistyczny prostokąt, który tworzą oś węzłów tranzytowych i opozycja Księżyców partnerów. Partnerzy określają już datę zawarcia związku małżeńskiego i trwają przygotowania do tego aktu. Zawarcie związku małżeńskiego ma miejsce w fazie statyki węzła południowego (opozycja Słońce/ węzeł północny ma miejsce 18.07.1972), Węzeł północny jest wówczas w pobliżu Jowisza partnerki, południowy w znaku Raka, w którym znajduje się Słońce partnerki. Koniunkcja tranzytowego węzła północnego z Lilith wzmacnia księżycową jakość czasu – matka, rodzina.
• 9 – 20.12.1973, to okres gdy jest już na świecie pierwsze dziecko (narodziny we wrześniu 1973r) i miłość nabiera nowego wymiaru. Ulokowanie koniunkcji tranzytowe Słońce/węzeł północny w pobliżu Wenus natalnej partnera (jest to jednocześnie trygon do PK – Punktu Karmy partnerki) na tę „nową” miłości wydaje się wskazywać.
  11 – 15.11.1975, osie węzłów tranzytowego i natalnego pokrywają się, koniunkcja Słońce/węzeł północny ma miejsce na węźle południowym partnera. Rodzi się drugie dziecko, partner kończy studia, a wszystko to dzieje się w fazie statyki tranzytowego węzła północnego.
  14 – 20.09.1978, ma miejsce kwadratura koniunkcji tranzytowych: Słońce/węzeł północny, która zachodzi w 26º50′ znaku Panny, do Wenus natalnej partnera. To czas w którym trzeba wziąć pełnię odpowiedzialności za woje życie (rok wcześniej nastąpiła przeprowadzka do własnego mieszkania – jest się samodzielnym w pełnym tego słowa znaczeniu). W fazie statyki tranzytowego węzła południowego (ścisła koniunkcja Słońca z węzłem południowym ma miejsce w dniu 25.03.1978. W tym czasie węzeł północny znajduje się 5º47′ znaku Wagi – ma wówczas miejsce jego sekstyl do Słońca natalnego i trygon do Księżyca natalnego). Istotne wydarzenie w życiu to, śmierć ojca.
• 19 -17.06.1983, do koniunkcji tranzytowych Słońca i węzła południowego dochodzi na pozycji natalnej Urana partnera. Wówczas to ma miejsce trzecia miłość, w której więcej zauroczenia (które może być charakterystyczne dla działania Urana) niż miłości ślepej, nie liczącej się z ofiarami. Koniunkcja zachodzi w obszarze TY, podczas gdy tranzytowy węzeł południowy znajduje się pomiędzy Asc i Wenus natalną partnera. Przeznaczenie wydaje się stawiać wybór: JA – ze świadomością tego co się w życiu robi, i Wenus – nieodpowiedzialna pod wpływem naładowanego przez tranzytowe Słońce, będącego w opozycji Urana.
• 21 – 9.05.1985, gdy domyka się drugi cykl węzłów Księżyca, sytuacja normalizuje się, wzrasta świadomość trwałości dotychczas budowanych struktur (wszak węzeł północny jest w znaku Byka), którą przypieczętuje informacja o poczęciu trzeciego dziecka.

Przedstawiona powyżej analiza tranzytu węzłów Księżyca pokazuje, że wyszczególnienie faz statyki daje, w omawianym przypadku, bardzo dobrą korelację przedziałów czasowych tych faz z wydarzeniami z życia. I chociaż jeden przypadek nie czyni reguły to, technika ta prawdopodobnie może być pomocna (jako dodatkowy proces weryfikacji) przy analizie tranzytów planet – zwłaszcza dalekich.

• oceniać bieżącą jakość czasu i podejmować działania adekwatne do aktualnej fazy,
• ocenić w jakiej fazie miały miejsce narodziny, następnie charakterystykę tej fazy skonfrontować z klasyczna interpretacją horoskopu,
• analizując tranzyty węzła brać pod uwagę również jego fazę w danym momencie czasowym, a zwłaszcza wnikliwiej analizować tranzyt w Fazie Statyki, która trwać może nawet do 90 dni – wydaje się, że tranzyt, zwłaszcza węzła południowego w tej fazie, będzie podobny do tranzytu Saturna,
• uwzględnić progresje sekundarne węzła (według klucza 1 dzień / 1 rok). Chociaż w ciągu 84 lat (średnia długość życia) pozycja węzła zmieni się nieznacznie to, może przejść z Fazy Statyki przez Fazę Swobodnego Spadku (FO) do Fazy Retro (w każdej z nich przebywając po około 27 dni / lat, co czyni ją podobną do trzykrotnego cyklu Saturna). Może też zdarzyć się że, rodząc się na początku Fazy Statyki, całe nasze progresywne życie upłynie w takiej fazie. Charakter tej fazy, koniunkcja lub opozycja Słońca do węzła północnego, może wówczas być pomocna w zrozumieniu naszego ciągłego „parcia do przodu” – Faza Statyki węzła północnego, lub zamknięcia się w sobie i ciągłego wycofania w życiu – Faza Statyki węzła południowego.

Poniższy rysunek:

jeśli spojrzymy na węzły w sensie progresywnym, pozwala wyróżnić osiem rodzajów ścieżek życia, którymi może podążać właściciel horoskopu, w zależności od położenia momentu narodzin na fazie cyklu węzeł/Słońce. Mamy tu:

1. narodziny na początku FS węzła północnego – całe życie człowiek będzie wyznaczał sobie nowe cele i dążył wytrwale do ich realizacji. Taki „człowiek będzie lśnić, błyszczeć, nieustannie emanować promienie i bardzo wyraźnie przejawiać siebie, przyciągając ogromną ilość uwagi, co więcej, będzie cały świat obdarzać uwagą, szczególnie przy harmonijnych aspektach Słońca” (Suszczyńska). Całe życie może upłynąć na takim błyszczeniu. Istnieje jednak ryzyko, że właściciel horoskopu „będzie wymagać ogromnej ilości uwagi skierowanej na siebie i świat zmuszony będzie mu ją dać”. Słońce w strefie FS może bardzo mocno powiązać człowieka z otaczającym a w konsekwencji przesłaniając mu jego wnętrze.
2. narodziny w pobliżu koniunkcji Słońca z węzłem północnym Księżyca – połowa życia może mieć charakter podobny do 1 (podobny do pierwszego cyklu Saturna podczas którego pniemy się po kolejnych szczeblach edukacji). Przez kolejne 27 lat/dni – w fazie FO podejmujemy kolejne wyzwania (ścieżka kariery zawodowej) by w kolejnych 27 latach (początek tego etapu to, czas przejścia na emeryturę) korzystać z zasobów zgromadzonych wcześniej, a bywa że jest to swego rodzaju okres realizacji wcześniejszych zainteresowań (ukrytych pod płaszczykiem hobby) na które do tej pory nie było czasu. Jest to bowiem czas fazy FR, w której Słońce (nasze EGO) „ jest gotowe, a przy tym musi maksymalnie przejawić siebie”.
3. narodziny na początku FO – wydaje się, że jest to najlepszy czas dla narodzin. Z jednej strony mamy początek życia (pierwszy cykl Saturna) wspierany przez czas, który daje nam możliwość rozegrania jak największej ilości wariantów swego zachowania i reagowania na zachodzące w Świecie zmiany. Pierwszy cykl Saturna, jak to kiedyś pisałem, można określić jako poziom „ucznia” – celem jest zdobywanie wiedzy by pod koniec cyklu móc ją wykorzystać przez pracę dla społeczeństwa. Fazę FO, przed fazą FR, można, przez jej wariantowość również określić jako fazę ucznia. Kolejny krok na ścieżce 3 to, FR czyli czas otwarcia Słońca w pełnym zakresie jego twórczego potencjału. Przeszłość (węzeł południowy) i przyszłość (węzeł północny) w sposób zrównoważony są oświetlane przez Słońce, tym samym, ich potencjał może być w życiu jednostki harmonijnie wykorzystany. Ponieważ tej fazie równoważny jest drugi cykl Saturna to, można mówić o rozważnym dysponowaniu wcześniej zgromadzonym kapitałem – nie tylko tym materialnym, ale też wiedzą i doświadczeniem. W następnym etapie (27 dni/lat) przechodzimy do fazy FO, przy czym charakterystyką tej fazy jest stopniowe spowalnianie. Dynamizm fazy FR daje znać o sobie i pora na swego rodzaju wyhamowanie. Myślę, że ścieżka 3 jest najlepszą ze ścieżek do przekazania ludzkości swojego potencjału życiowego, FR przypada bowiem na okres naszej największej aktywności zawodowej (drugi cykl Saturna) przy jednoczesnym największym potencjale energii Słońca pozwalającym rozważnie wykorzystywać zdobywane i dalej przekazywane doświadczenia.
4. narodziny na początku fazy FR – głównie pierwsze 27 lat jest nacechowane niezwykłą wręcz aktywnością. Istnieje tu jednak ryzyko zbyt wczesnego „wypalenia się”. Nadmiar energii Słońca, nieumiejętnie wykorzystywany może „spalić” nasze energetyczne kanały (nie mając odpowiedniego doświadczenia nie potrafimy sterować nadmiarem energii), niczym rozbłysk na Słońcu niszczący sieci energetyczne. Następująca po tej fazie faza FO charakteryzuje się spowalnianiem i chociaż to właśnie podczas tej fazy powinniśmy dać siebie społeczeństwu to, zamiast tego wycofujemy się z aktywności, a naszym celem staje się tylko przetrwanie. Trzeci etap to wejście w FS statyki węzła południowego – Słońce zbliża się do opozycji do węzła północnego uaktywniając to wszystko co w sobie zgromadził węzeł południowy. Coraz bardziej wycofujemy się z aktywności zawodowej. Przyszłość jest w zasadzie określona – emerytura, podczas której, powracając do przeszłości, można podsumować dorobek życia ze świadomością, iż korygować przeszłości już się nie da.
5. Życie upływa w fazie FS – statyki węzła południowego. Słońce zbliżając się do niego całą naszą energię kieruje na przeszłość. Można sobie wyobrazić, jak Słońce próbuje „skryć się”, pociągając za sobą właściciela horoskopu i zmuszając do przerwania aktywnej, twórczej działalności. W konsekwencji mogą pojawić się różnorakie kompleksy, których przyczyną jest niezdolność do przekazywania światu dostatecznej ilości swojej energii, co mocno osłabia wpływ człowieka na otoczenie. Bywa jednak, że właściciel takiej pozycji w którymś momencie zaczyna uświadamiać sobie właściwości swego światła i w nowy sposób podchodzić do kwestii twórczości, rozwijając duchowe plany swojej istoty, rozszerzając świadomość i starając się aktywnie wpływać na na procesy duchowej transformacji, zachodzącej w jego wnętrzu. Ponieważ ta faza może trwa również około 90 dni (lat w sensie progresji), to dla osób urodzonych na jej początku, całe życie może w niej upłynąć. Albo więc je zmarnotrawimy, albo rozwijając swój potencjał duchowy staniemy się dla innych wzorem – nauczycielem duchowym, przywódcą religijnym. Może być też i tak, że chociaż będziemy stymulowani przez życie do aktywnego w nim uczestnictwa, to, co i rusz, będą pojawiać się w nim wydarzenia i osoby, które będą niejako przymuszać do zwrócenia uwagi na świat naszych emocji i prowadzić do refleksji nad samym życiem i jego przemijaniem.
6. Ta ścieżka podobna jest do ścieżki 2, z tym że wychodzimy z FS węzła południowego. Początek życia upływa jeszcze w tej fazie i bardziej jesteśmy związani z rodziną, na której polegamy i uważamy, że to ona „ustawi nas” w życiu. Wkrótce jednak (drugi cykl Saturna) musimy podjąć wyzwania, które świat przed nami stawia – faza FO. Najbardziej aktywni stajemy się w trzeciej fazie cyklu Saturna (tu równoważnej fazie FR). Mimo przejścia na emeryturę możemy być dalej aktywni i zaangażowani społecznie.
7. Podobieństwo do ścieżki 3. W zasadzie to, życie upływa na ciągłej aktywności. Nawet ostatnia faza FO, która ma cechy wyhamowania przed nadchodzącą fazą FS, z racji iż jest to węzeł północny, ma dynamiczny charakter i może oznaczać aktywne i twórcze życie do ostatnich jego chwil.
8. Podobieństwo do ścieżki 7z tym że pod koniec życia, przy harmonijnych aspektach planet do Słońca jeszcze bardziej „człowiek będzie lśnić, błyszczeć, nieustannie emanować promienie i bardzo wyraźnie przejawiać siebie, przyciągając ogromną ilość uwagi”, chciałoby się rzec żegnać go będą podczas pogrzebu tłumy.

Przedstawiony powyżej sposób podejścia do progresji rzeczywistego węzła Księżyca wynika z pewnego astrologicznego podobieństwa Księżyca i Saturna których wartości liczbowe okresów obrotu (Księżyca wokół Ziemi, Saturna wokół Słońca) są zbliżone. Równoważnik stosowany przy progresjach sekundarnych: 1 dzień = 1 rok, to astrologiczne podobieństwo pozwala, w mojej ocenie, zastosować do progresji węzła Księżyca, tym bardziej, że poszczególne fazy cyklu węzeł/Słońce są z dobrym przybliżeniem trwają tyle co miesiąc smoczy Księżyca (27.21 dni, miesiąc smoczy – czas przejście księżyca przez ten sam węzeł).

„Daitya – demon mający ogon smoka, który jest odpowiedzialny za chwytanie Słońca i Księżyca podczas zaćmienia. Kiedy bogowie przygotowywali nektar nieśmiertelności, przebrał się on z jednego z nich i wypił porcję nektaru. Słońce i Księżyc ujawniły oszustwo i poinformowały o tym Visznu, który odciął demonowi głowę, by nektar nie przeszedł przez przełyk do reszty ciała, w wyniku czego stała się ona punktem (kolejną „planetą”) na sferze niebieskiej. Raahu, głowa ta stawszy się nieśmiertelna, przez wypicie nektaru nieśmiertelności, mści się na Słońcu i Księżycu i od czasu do czasu połyka ich. Ogon demona stał się Ketu i zrodził potomstwo komet i ognistych meteorów.”

to, z punktu widzenia astrologa, powinniśmy zwrócić uwagę na to że:
- mamy do czynienia z demonem, który podstępem chciał się stać równy bogom, a w związku z tym, od takiego trudno oczekiwać przyjacielskiego wsparcia,
- jego głowa – Raahu, chociaż pełna boskiego nektaru, pała żądzą zemsty i co jakiś czas mści się na Słońcu lub Księżycu połykając raz jedno, raz drugie światło,
- ogon smoka – Ketu, w tym micie wydaje się być bardziej przyjazny człowiekowi, bowiem samo słowo oznacza nie tylko tenże, ale kojarzone jest z tym co niezwykłe, wyjątkowe, zwracające uwagę, spadającą gwiazdą (widok tej zaś uważamy za szczęśliwy znak).
Zwracają uwagę na pozycję węzła północnego (Raahu) powinniśmy nie tyle analizować jego położenie w znakach i domach co relacje ze światłami, a także w jakiej fazie cyklu Słońce/Węzeł światła te się znajdują.
Jako przykład takiej wstępnej analizy niech posłuży horoskop Kahlo Frida, która to postać często jest analizowana przez osoby zajmujące się astrologią. Jej życiorys jest dobrze opisany, a z racji traumatycznych doświadczeń w jej życiu, jej horoskop może być dobrym przykładem do astrologicznych analiz.
Poniższy rysunek pokazuje drogę węzła północnego w przedziale czasu 06.05.1907 – 06.10.1907r. Frida urodziła się 06.07.1907r, a więc w dniu w którym węzeł praktycznie znieruchomiał i oczekiwał na Słońce. Rysunek poniższy umożliwia również wyznaczenie momentów czasu, w których Słońce tworzy półkwadratury z pozycją węzła północnego, a tym samym pozwala wyznaczyć Fazę Statyki tego węzła.

Jeśli spojrzymy na kosmogram Fridy to wzajemne relacje świateł i węzła możemy zauważyć na poniższym rysunku.

Tu również zaznaczoną mamy drogę Słońca, w podanym wyżej przedziale czasu – krzywa koloru żółtego, oraz węzła – krzywa koloru czarnego. W FS, którą wyznaczają półkwadratury Słońca do węzła znajduje się nie tylko Słońce ale i Asc. W momencie narodzin Księżyc tworzy septyl do węzła i koło południa, dnia narodzin, wchodzi w FS. Jak już wcześniej pisałem (Suszczyńska):
„…Faza Statyki … wymaga naszej nieustannej uwagi, ponieważ zmusza nas do godzenia się z koniecznością przechodzenia lekcji cierpliwości, pokory i przyjmowania wszelkich, nawet najtrudniejszych zadań karmicznych”
Wypadek, w którym uczestniczyła Frida będąc młodą dziewczyną, miał wpływ na całe jej życie, był dla niej taką właśnie lekcją cierpliwości, pokory. Położenie Raahu w znaku Raka wydaje się dobrze korelować z poronieniami, które nie pozwoliły jej mieć dzieci (skutki uboczne wypadku) – tak jakby głowa smoka je pożerała. Dosyć luźna koniunkcja Słońca z Raahu pozwoliła jej, co nieco, pozyskać i dla siebie nektaru bogów, dając swego rodzaju nieśmiertelność, o której przypominają pozostawione przez nią obrazy. Jej twórczość wspomagał septyl Księżyca do węzła północnego, inspirując twórczość sztuką meksykańską, której elementy odnaleźć można w jej obrazach.
Analizując wszystkie elementy kosmogramu można zauważyć, że większość z nich leży w FS węzła północnego. Węzeł ten, będąc prawie w spoczynku w momencie narodzin, kumuluje w sobie energię wszystkich planet będących w FS, co sprzyja podążaniu do celu, który ten węzeł wyznacza – dorównać bogom. Podążając do celu, nie należy jednak zapominać, by nie próbować bogów oszukać, bowiem skończyć się to może ucięciem głowy.

Faza statyki – FS

Jak to już było wcześniej napisane, faza statyki to czasu rozpoczynający się od półkwadratury aplikacyjnej Słońca do węzła Księżyca i trwający do momentu utworzenia prze Słońce półkwadratury separacyjnej. Poniższy rysunek uświadamia nam to, że faza ta trwa dosyć długo – około trzech miesięcy. Węzeł w tym czasie przemieszcza się o około 1.5º. Stąd też i określenie tej fazy jako statyczna nasuwa się niejako automatycznie.

Zauważa Suszczyńska: „… długa Faza Statyki także wymaga naszej nieustannej uwagi, ponieważ zmusza nas do godzenia się z koniecznością przechodzenia lekcji cierpliwości, pokory i przyjmowania wszelkich, nawet najtrudniejszych zadań karmicznych.

Wybiegając do przodu trzeba powiedzieć, że w okresie Statyki nie możemy i nie powinniśmy zbyt aktywnie działać i narzucać Światu swojego stanowiska. W tej fazie powinniśmy obserwować, słuchać i myśleć. W tym okresie Węzły Karmy „zamierają” w oczekiwaniu na niebiańskie misterium, żeby w momencie słonecznego zaćmienia przekazać Czaso-Przestrzeni informację o wszystkich naszych dokonaniach, które „popełniliśmy” podczas danego pół roku.”

Analizując dokładniej drogę węzłów w tej fazie, poniższy rysunek:

zauważymy że:

• przez okres około 28 dni węzły poruszają się ruchem prostym (synchronizując się niejako z planetami w kosmogramie) – te pod-fazy ruchu prostego oznaczone są zielonymi prostokątami,
• istniej tu również taki obszar w którym ruch węzłów praktycznie zamiera. Trwa on około dwóch tygodni. W tej fazie dochodzi do koniunkcji, lub opozycji, Słońca z węzłem.

Jak to wynika ze skali po prawej stronie rysunku, podczas tej fazy Węzeł przemieszcza się o około 1.5º. Jeżeli bierzemy po uwagę jego tranzyt to, jego czas porównywalny jest z czasem oddziaływania Saturna podczas jego tranzytu. Jest to jeszcze jedna z przesłanek nadających węzłowi Księżyca (zwłaszcza południowego) cech charakterystycznych dla Saturna. Słońce wędrując przez tę fazę wskazuje czas sprzyjający refleksji niż intensywnemu działaniu w świecie który nas otacza.

Faza swobodnego ruchu – FO

Czas trwania tej fazy wynosi średnio 27 dni. Wzrasta szybkość poruszania się węzła tak że w tym okresie przemieszcza się o około 2.5º. Na poniższym rysunku przedstawiono drogę węzła podczas tej fazy, dodatkowo zamieszczając wykres pierwszej i drugiej pochodnej dla funkcji opisującej ruch węzła. Znak pierwszej pochodnej pozwala wyznaczyć obszary ruchu prostego węzła, zera drugiej pochodnej punkty jej przegięcia.

Faza swobodnego ruchu, jak to opisuje Suszczyńska, to czas: „… żeby zaproponować nam możliwość rozegrania jak największej ilości wariantów swego zachowania i reagowania na zachodzące w Świecie zmiany. To czas swego rodzaju nauki pozwalającej nam aktywnie wykorzystywać potoki informacyjne i przekształcać je przy pomocy siebie i swoich Światów wewnętrznych …”.

W każdym cyklu (od koniunkcji do koniunkcji Słońca z węzłem północnym Księżyca) mamy cztery takie fazy, po dwie dla węzła północnego i południowego. Jeśli następną fazą będzie faza retro, czyli mamy przyspieszanie ruchu węzłów to, jest to wskazówka, iż nadszedł czas do intensyfikacji naszych działań i twórczego wykorzystania energii, którą przekazuje nam w tej fazie Słońce. Jeśli następną fazą będzie faza statyki to mamy do czynienia ze spowalnianiem ruchu węzłów a to oznacza, że nadchodzi czas na przemyślenia niż działania, które podejmowane w tym czasie mogą kończyć się porażką.

Faza Retro.

Faza „czystej” retrogradacji węzłów. Wskazuje na to pierwsza pochodna funkcji opisującej ruch węzłów, która nie zmienia znaku podczas tej fazy. Trwa ona 27 dni, a w jej połowie dochodzi do ścisłej kwadratury Słońca do osi węzłów. Przedstawi to poniższy rysunek:

To uściślenie kwadratury Słońca do osi węzłów określa Suszczyńska Czasem otwarcia Słońca w pełnym zakresie jego twórczego potencjału. I dalej: „… Światło znajduje się mówiąc obrazowo na „ostrzu karmicznego miecza” – w pozycji ciała niebieskiego „zapętlonego” przez Węzły. W tym przypadku ono może, ma prawo, jest gotowe, a przy tym musi maksymalnie przejawić siebie. Innymi słowy, Słońce, jako żywa istota, powinno bardzo aktywnie przyjmować i reagować na potoki płynące od planet, innych obiektów … Układu Słonecznego.”

Jeżeli ta faza, jak to już było zaznaczone, trwa 27 dni a uściślenie kwadratury następuje w połowie fazy to, można, przyjmując stosunkowo szeroki orb = +/- 15º, potraktować tę fazę jako szczególny okres w którym wszystkie aspekty, które podczas niej tworzą się pomiędzy elementami kosmogramu współpracują z energią Słońca, które staje się dla nich kanałem transmisji energii.

Ukośne i różnokolorowe linie na tym rysunku przedstawiają drogę Słońca w przedziale czasu od 24.05.1947 (pierwsza koniunkcja) do 4.05.1948 (druga koniunkcja), przy czym, dokonano tu pewnych przesunięć pozycji Słońca (o kąt będący miarą aspektu) tak by nałożyć drogę Słońca na drogę Węzła Północnego. W konsekwencji, w okresie 346 dni możemy wyróżnić 8 przedziałów czasowych w których:

1. pozycja węzła ulega niewielkim zmianom do czasu, aż Słońce utworzy z nim półkwadraturę. Ten okres czasu nosi nazwę Fazy Statyki [1] – FS.
2. węzeł przyspiesza swój ruch przy czym w pewnych podokresach czasu przechodzi do ruchu prostego – zamiast retrogradacji mamy dyrekcję, Ten czasu określany jest jako Faza swobodnego ruchu – FO
3. w punkcie 3 Słońce tworzy kwadraturę do osi węzłów. W przedziale czasu +/- 14 dni względem tego punktu mamy do czynienia z właściwą retrogradacją węzła. Ten przedział czasu określany jest jako Faza Retro – FR.
4. Po przejściu przez Fazę Retro Słońce ponownie przybliża się do węzła, tym razem Południowego, na odległość 45º zaś węzły ponownie wchodzą w Fazę Statyki. Jak to jest widoczne na rysunku, w tej fazie węzeł oscyluje z amplitudą około +/- 1º wokół punktu jego ścisłej opozycji do Słońca – punkt 5 na rysunku
5. W momencie gdy Słońce oddali się od węzła na odległość 45º, co ma miejsce w punkcie 6, rozpoczyna się kolejna Faza swobodnego ruchu
6. po jej zakończeniu Słońce zaczyna się zbliżać do punktu 7 w którym uściśla się jego kolejna kwadratura do osi węzłów
7. po upływie około 14 dni od ścisłej kwadratury Słońce ponownie przybliża się do Węzła Północnego na odległość 45º (punkt 8) i rozpoczyna się kolejna Faza Statyki – FS
8. w połowie tej fazy następuje kolejna koniunkcja Słońca z węzłem północnym i domyka się cykl słoneczny węzłów.

Jak już wcześniej było powiedziane cykl ten trwa około 346 dni i mniej więcej tyle stopni przebywa Słońce w swej wędrówce po ekliptyce. W tym samym czasie węzeł przemieszcza się o około 18.6º w kierunku przeciwnym do ruchu Słońca a tym samym kąt ten stanowi dopełnienie do kąta pełnego. Zauważyć należy iż, wartość liczbowa tego kąta równoważna jest średniej wartości cyklu węzłów, który trwa około 18.6 lat

Na poniższym rysunku zaznaczono poszczególne fazy grubymi zielonymi liniami.

Jak to wynika z rysunku mamy w pełnym cyklu solarnym węzłów w sumie osiem faz. Składają się na niego: dwie Fazy Statyki, dwie Fazy Retro i cztery Fazy swobodnego ruchu. Biorąc pod uwagę to, że droga przebyta przez węzeł stanowi 5% drogi którą przebywa Słońce w tym cyklu, możemy założyć, iż pozycja węzła jest stała i potraktować ruch Słońca jako swego rodzaju tranzyt względem tej pozycji. Jeśli ten tranzyt naniesiemy na koło zodiaku, co przedstawia poniższy rysunek, i zaznaczymy na nim poszczególne Fazy węzłów to otrzymamy swego rodzaju system oktotopos, który obrazuje sposób w jaki poruszają się węzły w zależności od kątowej odległości Słońca względem nich.

Zaznaczony na rysunku obszar N jest fazą przejściową między kolejnymi cyklami, mającą charakter Fazy Statyki – Słońce rozpoczynając nowy cykl jest w połowie tej fazy i potrzebuje około 18-19 dni aby domknąć kąt pełny swego ruchu po zodiaku. Fazy R i O trwają po około 27 dni, Faza Statyki może trwać (średnio) około 70 +/- 5 dni.

Podobnie jak to mamy w systemie oktotopos, który jest pochodną punktów kardynalnych, możemy wyróżnić i tu cztery, nie tyle punkty co karmiczne obszary kardynalne:

• karmiczny zenit – MC, zapoczątkowuje wejście Słońca w w Fazę Statyki węzła północnego – ukierunkowanie na nasz cel w życiu, „tworzymy swoje możliwości i cele, zakładające zawsze stworzenie pełnego systemu wartości”
• karmiczny nadir – IC, zapoczątkowuje wejście Słońca w Fazę Statyki węzła południowego – czas uwalniania się od długów i magazynowania zdobytych doświadczeń, „kształtujemy doświadczenia – pełny system nowych właściwości, wykreowany przez nas w następstwie twórczości”
• karmiczny Asc , wejście w Fazę Retro Słońca podążającego w kierunku węzła północnego – czas maksymalnego wyrażenia siebie, pokazania swojego JA. „tworzymy w sobie pełną kompozycję ze swoich właściwości, ułatwiającą przejawianie siebie”,
• karmiczny Dsc, wejście w Fazę Retro Słońca podążającego w kierunku węzła południowego – czas poddania się na wpływy otaczającego nas świata. „kształtujemy pełne wyobrażenie o świecie w naszych relacjach z nim”

Związek ten wynika bezpośrednio z geometrii naszego układu słonecznego i dotyczy dwóch płaszczyzn: ekliptyki, którą wyznacza układ Ziemia/Słońce oraz drugiego układu, który tworzy para Ziemia/Księżyc. Analizując astrologiczne właściwości węzłów cały czas powinniśmy mieć na uwadze ten potrójny układ Słońce/Ziemia – Ziemia/Księżyc, w którym Ziemia, z racji naszego na niej „zakotwiczenia”, symbolizuje nas samych.

Gdy pada hasło „Węzeł Księżyca”, to na ogół kojarzymy z nim następujące informacje:

• jest to punk fikcyjny, który wyznacza przecięcie dwóch płaszczyzn: płaszczyzny ekliptyki i płaszczyzny, którą wyznacza orbita Księżyca krążącego wokół Ziemi,
• punkt ten przemieszcza się na kole zodiakalnym ruchem przeciwnym do kierunku ruchu planet (jest w retrogradacji), i po upływie około 18.6 lat powraca na pozycję początkową,
• ponieważ wspomniane płaszczyzny przecinają się w dwóch punktach, to nazywamy je odpowiednio: Węzeł Północny (Wstępujący) – punkt w którym Księżyc, poruszając się po północnej półkuli, przecina orbitę Ziemi wokół Słońca – ekliptykę, i leżący w opozycji do niego Węzeł Południowy (zstępujący) – punkt w którym Księżyc, poruszając się po południowej półkuli, przecina orbitę Ziemi wokół Słońca,
• z węzłami kojarzona jest „karma” – pochodzące z sanskrytu słowo (od karman), które oznacza: dzieło, czyn,uczynek, postępek,
• Węzeł Południowy, to suma naszych uczynków i czynów z którą przychodzimy na świat (czyli to wszystko z czym zakończyliśmy nasze poprzednie życie),
• Węzeł Północny to nasze dzieło, które powinniśmy zrealizować przychodząc obecnie na świat.

Cykl węzłów leżący w przedziale cyklu Jowisza i Saturna (12<18.6<28) oraz powyższa krótka charakterystyka tych węzłów sugerują, że z Węzeł Południowym możemy kojarzyć z drugim Saturnem, zaś Węzeł Północny z drugim Jowiszem w horoskopie.

Analizując astrologiczne właściwości węzłów powinniśmy mieć również świadomość złożoności ich ruchu, któremu nie obce są fazy podczas których porusza się zgodnie z ruchem Słońca czy Księżyca – czyli jak to się zwykle określa jest w ruchu prostym. Rzadko kiedy, osoby rozpoczynające swoją przygodę z astrologią i węzłami Księżyca mają tego świadomość. Zwrócenie uwagi na ten fakt może prowadzić do interesujących wniosków, a do takich, między innymi, dochodzi Suszczynska w swoich opracowaniach poświęconym węzłom. Traktując węzły jako pochodne układu Słońce/Ziemia/Księżyc powinniśmy rozpatrywać przede wszystkim ich relacje ze światłami, tym bardziej, iż dosyć często jesteśmy świadkami tych relacji, które uwidaczniają się podczas zaćmień Słońca lub Księżyca.

Poniższy rysunek pokazuje drogę Słońca na tle drogi węzła północnego. Wybrano taki przedział czasu by uwidocznić pewien cykl, który zapoczątkowuje koniunkcja Słońca z węzłem północnym (żółta linia), i który kończy się na ponownej koniunkcji. Jak wynika z poniższego rysunku do koniunkcji dochodzi w dosyć specyficznym przedziale czasu, podczas którego węzeł wydaje się, iż zatrzymuje się w ruchu – jest w pozycji stacjonarnej. Drugie takie zatrzymanie się ma miejsce podczas opozycji Słońca do węzła północnego – co jest równoznaczne z koniunkcją z węzłem południowym. W tej pozycji węzeł wydaje się oczekiwać nie tyle na Słońce, co na Księżyc. Jeśli zdarzy się, iż oba światła znajdą się w pobliżu takiego punktu stacjonarnego dochodzi do zaćmień, o czym będę pisał w późniejszym terminie.

Analizując wzajemne relacje węzłów i Słońca, można wyróżnić również fazę podczas której Słońce tworzy układ T-kwadrat z osią węzłów. Momenty czasowe tej fazy wyznaczają czerwone linie, które oznaczające drogę Słońca przesuniętą o +/- 90º w stosunku do rzeczywistej – oznacza to, że pierwsza linia związana jest z drogą Słońca przez znak Lwa, druga zaś przez znak Wodnika.

W tych punktach węzły poruszają się z maksymalną prędkością zaś okres czasu +/-14 dni, w odniesieniu do tych punktów, to okres w którym węzły są w „czystej” retrogradacji. Wagę tego okresu podkreśla Suszczyńska – nazywa tę fazę ruchu węzłów Fazą Retro.