„Daitya – demon mający ogon smoka, który jest odpowiedzialny za chwytanie Słońca i Księżyca podczas zaćmienia. Kiedy bogowie przygotowywali nektar nieśmiertelności, przebrał się on z jednego z nich i wypił porcję nektaru. Słońce i Księżyc ujawniły oszustwo i poinformowały o tym Visznu, który odciął demonowi głowę, by nektar nie przeszedł przez przełyk do reszty ciała, w wyniku czego stała się ona punktem (kolejną „planetą”) na sferze niebieskiej. Raahu, głowa ta stawszy się nieśmiertelna, przez wypicie nektaru nieśmiertelności, mści się na Słońcu i Księżycu i od czasu do czasu połyka ich. Ogon demona stał się Ketu i zrodził potomstwo komet i ognistych meteorów.”

to, z punktu widzenia astrologa, powinniśmy zwrócić uwagę na to że:
- mamy do czynienia z demonem, który podstępem chciał się stać równy bogom, a w związku z tym, od takiego trudno oczekiwać przyjacielskiego wsparcia,
- jego głowa – Raahu, chociaż pełna boskiego nektaru, pała żądzą zemsty i co jakiś czas mści się na Słońcu lub Księżycu połykając raz jedno, raz drugie światło,
- ogon smoka – Ketu, w tym micie wydaje się być bardziej przyjazny człowiekowi, bowiem samo słowo oznacza nie tylko tenże, ale kojarzone jest z tym co niezwykłe, wyjątkowe, zwracające uwagę, spadającą gwiazdą (widok tej zaś uważamy za szczęśliwy znak).
Zwracają uwagę na pozycję węzła północnego (Raahu) powinniśmy nie tyle analizować jego położenie w znakach i domach co relacje ze światłami, a także w jakiej fazie cyklu Słońce/Węzeł światła te się znajdują.
Jako przykład takiej wstępnej analizy niech posłuży horoskop Kahlo Frida, która to postać często jest analizowana przez osoby zajmujące się astrologią. Jej życiorys jest dobrze opisany, a z racji traumatycznych doświadczeń w jej życiu, jej horoskop może być dobrym przykładem do astrologicznych analiz.
Poniższy rysunek pokazuje drogę węzła północnego w przedziale czasu 06.05.1907 – 06.10.1907r. Frida urodziła się 06.07.1907r, a więc w dniu w którym węzeł praktycznie znieruchomiał i oczekiwał na Słońce. Rysunek poniższy umożliwia również wyznaczenie momentów czasu, w których Słońce tworzy półkwadratury z pozycją węzła północnego, a tym samym pozwala wyznaczyć Fazę Statyki tego węzła.

Jeśli spojrzymy na kosmogram Fridy to wzajemne relacje świateł i węzła możemy zauważyć na poniższym rysunku.

Tu również zaznaczoną mamy drogę Słońca, w podanym wyżej przedziale czasu – krzywa koloru żółtego, oraz węzła – krzywa koloru czarnego. W FS, którą wyznaczają półkwadratury Słońca do węzła znajduje się nie tylko Słońce ale i Asc. W momencie narodzin Księżyc tworzy septyl do węzła i koło południa, dnia narodzin, wchodzi w FS. Jak już wcześniej pisałem (Suszczyńska):
„…Faza Statyki … wymaga naszej nieustannej uwagi, ponieważ zmusza nas do godzenia się z koniecznością przechodzenia lekcji cierpliwości, pokory i przyjmowania wszelkich, nawet najtrudniejszych zadań karmicznych”
Wypadek, w którym uczestniczyła Frida będąc młodą dziewczyną, miał wpływ na całe jej życie, był dla niej taką właśnie lekcją cierpliwości, pokory. Położenie Raahu w znaku Raka wydaje się dobrze korelować z poronieniami, które nie pozwoliły jej mieć dzieci (skutki uboczne wypadku) – tak jakby głowa smoka je pożerała. Dosyć luźna koniunkcja Słońca z Raahu pozwoliła jej, co nieco, pozyskać i dla siebie nektaru bogów, dając swego rodzaju nieśmiertelność, o której przypominają pozostawione przez nią obrazy. Jej twórczość wspomagał septyl Księżyca do węzła północnego, inspirując twórczość sztuką meksykańską, której elementy odnaleźć można w jej obrazach.
Analizując wszystkie elementy kosmogramu można zauważyć, że większość z nich leży w FS węzła północnego. Węzeł ten, będąc prawie w spoczynku w momencie narodzin, kumuluje w sobie energię wszystkich planet będących w FS, co sprzyja podążaniu do celu, który ten węzeł wyznacza – dorównać bogom. Podążając do celu, nie należy jednak zapominać, by nie próbować bogów oszukać, bowiem skończyć się to może ucięciem głowy.

Faza statyki – FS

Jak to już było wcześniej napisane, faza statyki to czasu rozpoczynający się od półkwadratury aplikacyjnej Słońca do węzła Księżyca i trwający do momentu utworzenia prze Słońce półkwadratury separacyjnej. Poniższy rysunek uświadamia nam to, że faza ta trwa dosyć długo – około trzech miesięcy. Węzeł w tym czasie przemieszcza się o około 1.5º. Stąd też i określenie tej fazy jako statyczna nasuwa się niejako automatycznie.

Zauważa Suszczyńska: „… długa Faza Statyki także wymaga naszej nieustannej uwagi, ponieważ zmusza nas do godzenia się z koniecznością przechodzenia lekcji cierpliwości, pokory i przyjmowania wszelkich, nawet najtrudniejszych zadań karmicznych.

Wybiegając do przodu trzeba powiedzieć, że w okresie Statyki nie możemy i nie powinniśmy zbyt aktywnie działać i narzucać Światu swojego stanowiska. W tej fazie powinniśmy obserwować, słuchać i myśleć. W tym okresie Węzły Karmy „zamierają” w oczekiwaniu na niebiańskie misterium, żeby w momencie słonecznego zaćmienia przekazać Czaso-Przestrzeni informację o wszystkich naszych dokonaniach, które „popełniliśmy” podczas danego pół roku.”

Analizując dokładniej drogę węzłów w tej fazie, poniższy rysunek:

zauważymy że:

• przez okres około 28 dni węzły poruszają się ruchem prostym (synchronizując się niejako z planetami w kosmogramie) – te pod-fazy ruchu prostego oznaczone są zielonymi prostokątami,
• istniej tu również taki obszar w którym ruch węzłów praktycznie zamiera. Trwa on około dwóch tygodni. W tej fazie dochodzi do koniunkcji, lub opozycji, Słońca z węzłem.

Jak to wynika ze skali po prawej stronie rysunku, podczas tej fazy Węzeł przemieszcza się o około 1.5º. Jeżeli bierzemy po uwagę jego tranzyt to, jego czas porównywalny jest z czasem oddziaływania Saturna podczas jego tranzytu. Jest to jeszcze jedna z przesłanek nadających węzłowi Księżyca (zwłaszcza południowego) cech charakterystycznych dla Saturna. Słońce wędrując przez tę fazę wskazuje czas sprzyjający refleksji niż intensywnemu działaniu w świecie który nas otacza.

Faza swobodnego ruchu – FO

Czas trwania tej fazy wynosi średnio 27 dni. Wzrasta szybkość poruszania się węzła tak że w tym okresie przemieszcza się o około 2.5º. Na poniższym rysunku przedstawiono drogę węzła podczas tej fazy, dodatkowo zamieszczając wykres pierwszej i drugiej pochodnej dla funkcji opisującej ruch węzła. Znak pierwszej pochodnej pozwala wyznaczyć obszary ruchu prostego węzła, zera drugiej pochodnej punkty jej przegięcia.

Faza swobodnego ruchu, jak to opisuje Suszczyńska, to czas: „… żeby zaproponować nam możliwość rozegrania jak największej ilości wariantów swego zachowania i reagowania na zachodzące w Świecie zmiany. To czas swego rodzaju nauki pozwalającej nam aktywnie wykorzystywać potoki informacyjne i przekształcać je przy pomocy siebie i swoich Światów wewnętrznych …”.

W każdym cyklu (od koniunkcji do koniunkcji Słońca z węzłem północnym Księżyca) mamy cztery takie fazy, po dwie dla węzła północnego i południowego. Jeśli następną fazą będzie faza retro, czyli mamy przyspieszanie ruchu węzłów to, jest to wskazówka, iż nadszedł czas do intensyfikacji naszych działań i twórczego wykorzystania energii, którą przekazuje nam w tej fazie Słońce. Jeśli następną fazą będzie faza statyki to mamy do czynienia ze spowalnianiem ruchu węzłów a to oznacza, że nadchodzi czas na przemyślenia niż działania, które podejmowane w tym czasie mogą kończyć się porażką.

Faza Retro.

Faza „czystej” retrogradacji węzłów. Wskazuje na to pierwsza pochodna funkcji opisującej ruch węzłów, która nie zmienia znaku podczas tej fazy. Trwa ona 27 dni, a w jej połowie dochodzi do ścisłej kwadratury Słońca do osi węzłów. Przedstawi to poniższy rysunek:

To uściślenie kwadratury Słońca do osi węzłów określa Suszczyńska Czasem otwarcia Słońca w pełnym zakresie jego twórczego potencjału. I dalej: „… Światło znajduje się mówiąc obrazowo na „ostrzu karmicznego miecza” – w pozycji ciała niebieskiego „zapętlonego” przez Węzły. W tym przypadku ono może, ma prawo, jest gotowe, a przy tym musi maksymalnie przejawić siebie. Innymi słowy, Słońce, jako żywa istota, powinno bardzo aktywnie przyjmować i reagować na potoki płynące od planet, innych obiektów … Układu Słonecznego.”

Jeżeli ta faza, jak to już było zaznaczone, trwa 27 dni a uściślenie kwadratury następuje w połowie fazy to, można, przyjmując stosunkowo szeroki orb = +/- 15º, potraktować tę fazę jako szczególny okres w którym wszystkie aspekty, które podczas niej tworzą się pomiędzy elementami kosmogramu współpracują z energią Słońca, które staje się dla nich kanałem transmisji energii.

Związek ten wynika bezpośrednio z geometrii naszego układu słonecznego i dotyczy dwóch płaszczyzn: ekliptyki, którą wyznacza układ Ziemia/Słońce oraz drugiego układu, który tworzy para Ziemia/Księżyc. Analizując astrologiczne właściwości węzłów cały czas powinniśmy mieć na uwadze ten potrójny układ Słońce/Ziemia – Ziemia/Księżyc, w którym Ziemia, z racji naszego na niej „zakotwiczenia”, symbolizuje nas samych.

Gdy pada hasło „Węzeł Księżyca”, to na ogół kojarzymy z nim następujące informacje:

• jest to punk fikcyjny, który wyznacza przecięcie dwóch płaszczyzn: płaszczyzny ekliptyki i płaszczyzny, którą wyznacza orbita Księżyca krążącego wokół Ziemi,
• punkt ten przemieszcza się na kole zodiakalnym ruchem przeciwnym do kierunku ruchu planet (jest w retrogradacji), i po upływie około 18.6 lat powraca na pozycję początkową,
• ponieważ wspomniane płaszczyzny przecinają się w dwóch punktach, to nazywamy je odpowiednio: Węzeł Północny (Wstępujący) – punkt w którym Księżyc, poruszając się po północnej półkuli, przecina orbitę Ziemi wokół Słońca – ekliptykę, i leżący w opozycji do niego Węzeł Południowy (zstępujący) – punkt w którym Księżyc, poruszając się po południowej półkuli, przecina orbitę Ziemi wokół Słońca,
• z węzłami kojarzona jest „karma” – pochodzące z sanskrytu słowo (od karman), które oznacza: dzieło, czyn,uczynek, postępek,
• Węzeł Południowy, to suma naszych uczynków i czynów z którą przychodzimy na świat (czyli to wszystko z czym zakończyliśmy nasze poprzednie życie),
• Węzeł Północny to nasze dzieło, które powinniśmy zrealizować przychodząc obecnie na świat.

Cykl węzłów leżący w przedziale cyklu Jowisza i Saturna (12<18.6<28) oraz powyższa krótka charakterystyka tych węzłów sugerują, że z Węzeł Południowym możemy kojarzyć z drugim Saturnem, zaś Węzeł Północny z drugim Jowiszem w horoskopie.

Analizując astrologiczne właściwości węzłów powinniśmy mieć również świadomość złożoności ich ruchu, któremu nie obce są fazy podczas których porusza się zgodnie z ruchem Słońca czy Księżyca – czyli jak to się zwykle określa jest w ruchu prostym. Rzadko kiedy, osoby rozpoczynające swoją przygodę z astrologią i węzłami Księżyca mają tego świadomość. Zwrócenie uwagi na ten fakt może prowadzić do interesujących wniosków, a do takich, między innymi, dochodzi Suszczynska w swoich opracowaniach poświęconym węzłom. Traktując węzły jako pochodne układu Słońce/Ziemia/Księżyc powinniśmy rozpatrywać przede wszystkim ich relacje ze światłami, tym bardziej, iż dosyć często jesteśmy świadkami tych relacji, które uwidaczniają się podczas zaćmień Słońca lub Księżyca.

Poniższy rysunek pokazuje drogę Słońca na tle drogi węzła północnego. Wybrano taki przedział czasu by uwidocznić pewien cykl, który zapoczątkowuje koniunkcja Słońca z węzłem północnym (żółta linia), i który kończy się na ponownej koniunkcji. Jak wynika z poniższego rysunku do koniunkcji dochodzi w dosyć specyficznym przedziale czasu, podczas którego węzeł wydaje się, iż zatrzymuje się w ruchu – jest w pozycji stacjonarnej. Drugie takie zatrzymanie się ma miejsce podczas opozycji Słońca do węzła północnego – co jest równoznaczne z koniunkcją z węzłem południowym. W tej pozycji węzeł wydaje się oczekiwać nie tyle na Słońce, co na Księżyc. Jeśli zdarzy się, iż oba światła znajdą się w pobliżu takiego punktu stacjonarnego dochodzi do zaćmień, o czym będę pisał w późniejszym terminie.

Analizując wzajemne relacje węzłów i Słońca, można wyróżnić również fazę podczas której Słońce tworzy układ T-kwadrat z osią węzłów. Momenty czasowe tej fazy wyznaczają czerwone linie, które oznaczające drogę Słońca przesuniętą o +/- 90º w stosunku do rzeczywistej – oznacza to, że pierwsza linia związana jest z drogą Słońca przez znak Lwa, druga zaś przez znak Wodnika.

W tych punktach węzły poruszają się z maksymalną prędkością zaś okres czasu +/-14 dni, w odniesieniu do tych punktów, to okres w którym węzły są w „czystej” retrogradacji. Wagę tego okresu podkreśla Suszczyńska – nazywa tę fazę ruchu węzłów Fazą Retro.